Een basisstudie "Zeg me wie ik ben!"

Mindlink-Tesla-Transformatie-Technologie (MTTT)


Systematische Complementaire Geneeskunde

Korte inleidende studie "Prenatale Ontheemding"

Ter Inleiding

In deze korte studie willen we ingaan op de plaats en de ontwikkeling van ons emotieve leven en de functies voor de plek binnen het leven vwpran alledag, dat telkens een beroep doet op wie we zijn en wat we kunnen en niet kunnen. Vaak staat onze omgeving klaar met de conclusie dat we ongeschikt zijn voor bepaalde functies, omdat het tussen onze oren niet helemaal goed zit en we ons bijvoorbeeld niet willen inpassen in het systeem, bijvoorbeeld ons werk. Hier hoop ik verduidelijkende en geruststellende woorden te kunnen spreken, die leiden tot een andere kijk op wie we zijn en wat de oorzaken kunnen zijn voor de bikkelharde strijd die we soms moeten voeren om ons staande te houden. Reacties op deze strijd zijn verschijnselen als burn-out, ADHD, CVS, ME, Centrale of Perifere Sensitisaties, Fundamentele Onzekerheid, Verlies van zelfwaarde, Minderwaardigheidsgevoelens, Depressiviteit, Obesitas, Diabetes 1 en 2, Hart- en vaat aandoeningen en nog veel meer.

Het MTTT als onderzoeks- en behandelingssysteem voor Systematisch-Complementaire Geneeskunde neemt geen genoegen met de behandeling van de symptomen, maar daalt met u – indien bereikbaar - af naar de onderliggende, tot in het onbewuste verdiepte oorzaken. 


Ben ik welkom?

Leven in de vraagmodus























De loskoppeling van de navelstreng is - na de zelfstandige ademhaling - het grote moment van zelfstandigheid. We hebben al een geweldige ontwikkeling doorgemaakt voor het moment van de geboorte. Niemand heeft echter ons kunnen bevragen over onze gevoelens, over onze angsten, over onze vreugden, over gevoelens van veiligheid of van onveiligheid binnen de baarmoeder, de plaats waar de veiligheid en de geborgenheid maximaal zouden moeten zijn. Omdat we de ongeboren baby slechts via de intuitie van de moeder, die de arts en andere deskundigen informeert als zij iets bijzonders meent waar te nemen (zoals toegenomen of afgenomen beweeglijkheid van haar kind), naast de metingen die binnen het medische domein kunnen worden gedaan (echoscopie, bloedonderzoek etc.). Maar de aanwezige gevoelens van het ongeboren leven kennen we niet, tenzij we ruimte bieden aan de mogelijkheid van een aanwezig - niet-fysiologisch gedragen - bewustzijn, zelfs in de eerste stadia van de levensontwikkeling: de bevruchting, waarin de erfelijke belasting is begrepen, de celdelingen die leiden tot het ontstaan van het embryo, doorgroeiend naar de foetus, een proces dat we met anderen binnen het Mindlink Systeem verdelen in drie trimesters van elk 3 maanden, met daarin specifieke ontwikkelingsaccenten. Zo heeft bijvoorbeeld de gevoelsontwikkeling in het derde trimester (6e – 9e maand) een accent.


Als alles is verlopen zoals we ons wensen, brengt de moeder een tevreden kind ter wereld. Het kind is zich gedurende de prenatale ontwikkeling goed gaan voelen en ervaart zich “veilig gehecht” binnen het prille leven, zoals ze dat fasegewijs heeft doorgemaakt. Maar we weten allemaal dat het in veel gevallen niet zo ideaal is en dat na tijdens de bevruchting en tijdens de verdere ontwikkelingen veel dingen gebeuren die beter niet hadden kunnen plaatshebben, die een negatief energetisch effect heeft op de ontwikkeling van het ongeboren kind, met een schade die op latere leeftijd van zich doet spreken. Daarover in een latere informatie. Ik besluit deze korte studie met een schets van een fundamenteel dilemma, dat we bij het kind kunnen veronderstellen op basis van factoren die tijdens de zwangerschap een rol hebben gespeeld. De ‘paradijselijke veiligheid’ van de baarmoeder is van karakter veranderd door wisselende oorzaken en heeft de ontwikkeling van het kind in een “(soms permanente) vraagmodus” geplaatst: “Ben ik welkom in het leven?”


Een tussenstap

Met deze fundamentele – maar niet uitgesproken – vraag is onze blik gevangen en hebben we een focus op de geschiedenis van het jonge leven. In de taal van ons geneeskundig systeem spreken we over “transgenerationele lange keten causaliteit, met epigenetische kenmerken”.
Wanneer we in het onderzoek ons voortdurend de vraag stellen naar de oorzaak onder datgene wat we als een probleem ervaren, dan ontdekken we in deze reeks van oorzaak en gevolg (causaliteit) een terugkeren naar zover onze herinnering gaat. Maar dan verder?

Hier ontstaat het motto voor het bestaan van onze Consultatieve Praktijk voor Complementair Geneeskundig Onderzoek: “Waar u stopt met zoeken, begint ons MTTT-onderzoek.”
Dankzij de technologie, die ons binnen het PCGO ter beschikking staat, en de kennis die wij inmiddels over deze “lange-keten-causaliteit” (LKC) hebben opgedaan, kunnen we de weg naar de intern-bewuste, permanent actieve, energetische ervaringen betreden en die verder verkennen en zo mogelijk openleggen. De effecten of het DNA (epigenetisch) worden daarin niet uitgezonderd. De epigenetica laat ik hier onbesproken. Dat komt op een andere plaats aan de orde.

Het causale verband tussen deze prenataal ontwikkelde vraagmodus en het ontstaan van diverse ziekten op latere leeftijd (gemunt door David Barker in 1989) heeft inmiddels een consensus onder gespecialiseerde onderzoekers aan gerenommeerde universiteiten in de wereld.


Wanneer we deze vraagmodus even wegtrekken uit de tegenstelling “veilige of onveilige programmering” dan lijkt generalisering een goede optie. In onze westerse cultuur vol productie- prestatie en consumptie-eisen ontkomt vrijwel niemand aan een leven vanuit de vraagmodus. Samenvattend: ieder nieuw menselijk leven staat in de vraagmodus en komt ter wereld met de bijna religieuze vraag: “Ben ik welkom in het leven?”


Ter illustratie maken we ruimte voor een verklarende metafoor: de levenskaars die nog niet brandt bij de geboorte van ieder nieuw mensenkind.

Kaars als metafoor


Een pijnlijke gemis
Een kaars heeft de potentie warmte en licht te verspreiden. De kaars versmallen we in de illustratie tot de metafoor van het Emotieve Leven; het gevoelsleven, niet te verwarren met de emoties zoals we die allen wel kennen. Over de aard en functie van het gevoelsleven –door mij als het Emotieve Leven voorgesteld – komen we in een later stadium te spreken. De kaars heeft echter een allesbeheersend gemis. De kaars heeft geen zelfontstekingsmechanisme, waardoor er geen sprake kan zijn van zelfontbranding.
Wil de kaars warmte en licht gaan verspreiden – de potentialiteit dat de kaarsvorm in zich draagt actualiseren - dan is hij afhankelijk van een externe warmtebron.

Van kaars naar kind: “Wie is een betere warmtebron dan de moeder?”

Zij brabbelt en lacht boven de wieg, tot er een lach op het gezichtje van de baby verschijnt. De arts en psychiater Frederik van Eden (1860-1932) scheef in zijn gedicht “Toen ons kindje glimlachte”:


Toen hij geglimlacht heeft, 't eerst van zijn leven,
kwam hij uit verre, stille landen zweven.
Daar had hij geen gehoor en geen gezicht,
en leefde alleenlijk bij inwendig licht.

Daar is het eenzaam en geen enkel ding
wordt er verwacht of laat herinnering.
Alles is daar zeer ernstig, en de nacht
heeft er geen weemoed, en ook niets dat lacht.

....


En als een bloem uit 't verre schemerland
ontbloeide in hem herkenning en verstand.
Hij zond het liefde-teken tot ons weer;
Hij lachte zelf - en was niet eenzaam meer.

   


Gevoelsontwikkeling, een noodzakelijk pallet


De weg naar de volwassenheid voltrekt zich - binnen het mensbeeld dat tijdens mijn onderzoek zeer van belang bleek te zijn – in drie evolutionaire processen die we sterk vereenvoudigen, omdat ze uitsluitend dienen als contrast met de ontwikkeling naar de emotieve volwassenheid:

1. diachroon-lineaire proces naar de fysieke volwassenheid 

(Onder diachroon verstaan we hier een groei door de tijd ‘omhoog’ naar de volwassenheid.) We groeien lichamelijk de hoogte in (lengte en breedte), Dat gaat vanzelf als we maar voldoende voeding, zuurstof en ander bouwstenen krijgen. Gedurende dat proces ontwikkelen we alle lichamelijke ingrediënten die we als een volwassen individu nodig hebben. Ik ga hier niet verder op in. Het spreekt voldoende tot onze verbeelding.


2. verticaal-lineaire proces naar de cognitieve volwassenheid

De cognitieve volwassenheid bereiken we – weliswaar in samenhang met het proces naar de fysieke volwassenheid (brein en hormonale ontwikkelingen) – als we maar voldoende gerichte opvoeding en scholing ontvangen.


3. amfitheatersgewijs-bevestigend proces naar de emotieve volwassenheid

Dit ontwikkelingsproces verschilt fundamenteel van de beide andere. De eerste twee processen zijn afhankelijk van de individuele ontwikkelingen. Je bereikt deze beide graden van volwassenheid op je eentje (natuurlijk ook weer niet helemaal waar, maar toch.). Hier noemen we deze processen “monologische proces ” in tegenstelling tot het derde proces: de weg naar de emotieve volwassenheid. Dat noemen we hier een “dialogisch proces”. Zijn we in de eerste processen op onze eigen inspanningen aangewezen, in het laatste proces verkeren we in een existentieel-bevestigende afhankelijkheidsrelatie met anderen. Dat moeten we elders verder uitleggen. Dat kan hier niet.

 

Er is een hele context om elk een kaars aan te steken aan die ene, nieuwe kaars, na de eerste lach, elk met een eigen welkomstkaars in de hand. Daaruit volgt het welkom op alle niveaus van het leven en is een mens voortaan in staat om onder aanvaarding van de  volledige verantwoordelijkheid voor het leven, het geluk van het Bestaan te vinden.

 













 




Veel kaarsen moeten worden aangestoken aan de ene brandende kaars van de pasgeborene willen we de emotieve volwassenheid bereiken en compleet zijn om ons positie in het leven te vruchtbaar en succesvol te kunnen innemen. Anders gezegd: willen we onze bestemming in het leven bereiken, om met de filosoof Bloch te spreken “Om te worden wie we al zijn!”

Wat er allemaal gebeurt aan fricties als de emotieve volwassenheid niet wordt bereikt, zullen we in een volgende studie zien onder het opschrift: “Leven: niet met onwil, maar met onvermogen!”

.     

 

Zeg me wie ik ben opdat ik kan bestaan

 

 

 

 

 

© Copyright Vereniging "Ars Vitae" - All Rights Reserved.